اردیبهشت

 

بام در تقلای باد می سوزد

                          

                                    می سازد

 

مردم سیاه می پوشند

                

                                     می خندند

 

ما انسان ها سوگوار همیشگی غفلت خویشیم .

 

به هر چه می رسیم زود تمام می شود .

 

هر میل عمیقی سیراب می شود .

 

 تمام می شود .

 

رنگ سرخ لاله ماندگار ...

 

رنگ من؟؟؟!!!

 

همه ما در بردگی افکار خویش ملول ...

 

ما هم چنان بدست می آوریم              و                   از دست می دهیم .

 

تو باقی می مانی

 

من فانی   ...      می مانم .

 

 

نوشته شده توسط باران در دوشنبه سی ام شهریور 1388 ساعت 17:37 موضوع | لینک ثابت

 

در طریقت بی شمار عاشقان

 

 

در وادی گم گشتگی

 

 

در کور سوئی جهالت

 

 

بانگ بر آوردی و انسان را به -- معنا -- دعوت نمودی  .

 

 

تو  با کاهلان آرام سخن گفتی

 

 

با احترام حق را معنا کردی .

 

 

عاشقانه هایت را بر شانه های خدیجه گذاردی .

 

 

درد هایت را  صبورانه بر معنا ی حق وا سپردی.

 

پیامبر مهربانی

 

                               مهربانی

 

                                                         مهربانی

 

فکر از جستجوی معنای نام تو ای                      

                                                                    محمد -ص-

 

خاموش می شود ....سکوت می کند.....

 

 سکوت  به یقین می رسد .

 

 تو براستی انسان را معنا کردی و

 

او را به معنای درون بشارت دادی تا بدانیم از بن خویش به فرا سوی معنای حق می رسیم .

 

به تو می اندیشم .....به بلندی کوه حرا.....به زمزمه هایت دردل  سنگ....به قدم های خدیجه

 

 که تو را تنها نگذاشت ....به لحظه ی خواندن ....خون بسته ..قلم ...حق ....

 

نوشته شده توسط باران در دوشنبه بیست و نهم تیر 1388 ساعت 16:0 موضوع | لینک ثابت

گاهی 

 

 

نگاهی

 

 

هر چند کوتاه

 

 

روایتی چند صد ساله دارد . . .

 

 

از روزگاران .

 

نوشته شده توسط باران در شنبه نهم خرداد 1388 ساعت 7:36 موضوع | لینک ثابت

 

 

 

تیک . . . تاک

 

تیک . . .

 

تیک . . .

 

         تیک تاک . .  

 

ساعت من آغاز شد  .  .  .

 

روز جمعه ای بود در سال های جنگ . . .

 

  بیست و هشتم اردیبهشت

 

که خداوند مرا به زمین سپرد  . . . 

               

  این رهائی طعم گسی داشت  . . .

 

   از آغوش خداوندگارم رها شدم  . 

 

  از دوستان  بهشتی ام خداحافظی کردم . 

 

 دیگر بر بال فرشتگان سوار نمی شدم .                                                      

 

 گریستم ،اما خداوندم گفت : فرشته ای در دنیا انتظارت را می کشد .

 

آری وقتی از حجم تاریک درون ،بیرون آمدم  . .  . 

 

خندیدم . . . گریستم  . . . در این حین مرا معلق کردند و محکم بر پشتم زدند .

 

اما آرام شدم . . .

 

چه لذتی بود ، نمی شود حتی وصفش کرد . 

 

گفتند در لحظه میلاد خندیدم و بعد گریستم  . . . 

 

در اتاقی روشن همه کامشان را شیرین می کردند .

 

زنی مرا به اتاق آورد و . . . . .  مادرم مرا در آغوش گرفت ،سرمست شدم ، گرم شدم  .

 

مادر چقدر دوستت دارم ،اگر نبودی محال بود زنده بمانم .

 

خدایا برای بودن مادرم  . . . بسیار سپاس .

 

من هر روز بزرگتر می شدم و کم کم آسمانم را فراموش می کردم  . . . 

 

اما وقتی به زمین می خوردم

 

تو را  ،ای مهربان خدا ، به یاد می آوردم.

 

کودک شدم

 

نوجوان شدم

 

و اکنون جوان

 

آن دست کوچک دیروز که از گریه می لرزید

 

را به یاد می آورم و به یقین می دانم که روزی دیگر از پیری می لرزد .

 

پس خرده نگیرم . . .

 

ساعت زندگی به نیمه نزدیک می شود .

 

امید که تمام دقایقش به نیکی بگذرد .

 

از آغازم بسی دل خوشم .

 

روزی بار این جهان بسته می شود .

 

خداوندگارم مرا یاری ده تا جز مشق تو مشق دیگری ننگارم .

 

و مرا برای آنچه فرستادی توفیق ده تا در هنگامه ورود ، سر افکنده نباشم .

 

مرا به این جهان مهمان کردی  . . .

 

برای این همه زیبائی سپاسگذارم .

 

                                                

 

 

نوشته شده توسط باران در یکشنبه سیزدهم اردیبهشت 1388 ساعت 22:29 موضوع | لینک ثابت

مرگ آمد

 

برهنه ...

 

تو بر سنگی استوار ...

 

                     خادمان این جهانی ،مفتخر از حضورت

 

آخر نه آن پلیدی پاک شد  ، نه آن نیکی

 

همه چیز سر جایش ماند .

 

                                 شمعدان روی میز ...

 

ساعت عقب مانده ی

 

                         جمعه ۹صبح .....

 

خاک ، روی آئینه را غبار آلود کرد ه است .

 

                  دست می کشم

 

اما غبار این مرگ در تن اشیا هم نفوذ دارد .

 

عصر مردی می آید و تمام وسائل را با خود می برد . 

 

همه چیز را ...

 

                    به جز چمدان کهنه ی قهوه ای

 

                  به جز عکس های آویزان روی دیوار را ...

 

در را می بندم ...

 

چمدان در دست راستم

 

    چقدر سنگین است ؟!!

 

جز قاب عکس ها ،اسکناس کهنه چیزی در آن نیست ...

 

در می یابم

 

سنگینی همان فراموشی ست که دچارش شده ام ...

 

فراموشی همان مرگ است ...

 

آن درد بزرگی که انسان امروز بر آن می با لد ...

 

همه چیز سر جایش ماند .

 

 

 

 

 

 

 

نوشته شده توسط باران در جمعه بیست و یکم فروردین 1388 ساعت 15:41 موضوع | لینک ثابت